Jakiś czas temu, przy okazji opisywania podstaw Rails, starałem się wyjaśnić co to są klasy i obiekty. Jednak takie miksowanie poziomów ogólności w jednym wpisie może sprawiać, że całość wyda się mało przystępna dla początkujących i nudna dla obeznanych z tematem. Napiszę więc krótko o programowaniu obiektowym dla wszystkich tych, którzy znają już jakieś inne imperatywne, ale nie obiektowe języki programowania i chcą poznać czym są obiekty i klasy.

System kontroli wersji Git pozwala na dostęp do repozytorium z użyciem nie tylko protokołu SSH czy DAV, ale również, a może przede wszystkim, autorskiego protokołu Git. Komunikacja nie jest szyfrowana i dlatego jest on wykorzystywany do publicznego udostępniania repozytoriów w trybie tylko do odczytu. Działa to w ten sposób, że administrator maszyny, na której znajduje się repozytorium (może mu towarzyszyć kopia robocza, ale nie musi) podejmuje decyzję o uruchomieniu usługi git-daemon. Jej zadaniem jest zaglądać do repozytoriów i w razie nadejścia żądania pochodzącego z sieci uruchamiać odpowiednie podprogramy wchodzące w skład Gita. Dzięki temu można użyć polecenia git clone i pobrać kopię tak udostępnionego repozytorium.

Pytanie

Mam w skrypcie powłoki pętlę, która iteruje po podanych jej nazwach. Reprezentują one pewne ścieżki w systemie plików. Niestety, gdy w którejś wartości znajdzie się znak gwiazdki, to przemądrzały shell w jej miejsce wstawia nazwy istniejących zbiorów pasujące do wzorca. A ja potrzebuję przekazać te gwiazdki i znaki zapytania do zmiennej, w nienaruszonej postaci.

Odpowiedź

Większość powłok próbuje nam pomóc i w przypadku pętli for … in … w miejsce nazw z listy po prawej stronie wstawia nazwy plików pasujące do symboli wieloznacznych (takich jak * czy ?).

Czasami przychodzi taki moment w życiu każdego administratora, że odczuwa on pewnego rodzaju delikatne swędzenie, lecz nie związane z tym, że się nie mył od kilku tygodni, ale raczej z faktem posiadania nowej przestrzeni dyskowej, która wymaga zagospodarowania. Używa wtedy sympatycznego narzędzia cfdisk lub zasłużonego fdisk, żeby stworzyć nowe partycje na nowych (albo starych) dyskach.

Kiedyś wszystko było jasne, bo do tworzenia urządzeń służył skrypt MAKEDEV lub polecenie mknod. Dziś jest teoretycznie prostsze, bo pojawiły się podsystemy udev, czy nieco mniej wydarzony devfs, które chcą robić za administratora wszystko automagicznie. W związku z tym warto poznać polecenia, które pomogą Ci uwidocznić nowo wykreowany kawałek drive’u.