Clojure, jak każdy dialekt Lispu, wyposażono w interaktywną konsolę, dzięki której możemy na bieżąco eksperymentować i sprawdzać naszą wiedzę. Zanim więc przejdziemy do teoretycznych podstaw języka, pozwolimy sobie na praktyczny kontakt z jego mechanizmami. Omawiane konstrukcje będą wtedy przywoływały w nas praktyczne, a nie tylko abstrakcyjne, skojarzenia.

Dzięki informacji na facebookowym profilu 7freuds. trafiłem na opublikowany w serwisie „naTemat.pl” artykuł Julii Wahl o związkach pt. „Samotność nie jest zawsze zła”. Zgadzam się z tezą wyrażoną tytułem, jednak mam pewien kłopot z pogodzeniem się z poglądami na temat tzw. miłości romantycznej – z opiniami, które odbierają jej pewną istotną funkcję spajającą i wzmacniającą więź.

Clojure to funkcyjny język programowania ogólnego przeznaczenia bazujący na modelu Lisp–1. Jego wzorcowa implementacja działa pod kontrolą JVM, ale istnieją też wydania pracujące w innych środowiskach, na przykład popularny ClojureScript zaimplementowany w JavaScripcie. Clojure jest Lispem, który powstał z myślą o przetwarzaniu współbieżnym i korzystaniu z ekosystemu Javy.