Język programowania Clojure

Komparatory to funkcje, które służą do porównywania wartości elementów kolekcji. Zastosowanie znajdują przede wszystkim w operacjach sortowania. W Clojure każda funkcja może być komparatorem, jeżeli tylko będziemy przestrzegali odpowiednich wytycznych.

W projektowaniu systemów składających się z wielu zależnych komponentów prostota pozwala dbać o porządek i sprawia, że możliwe jest elastyczne zarządzanie procesem zmian. Dzięki prostocie możemy budować systemy złożone. Nie należy mylić jej z łatwością, która choć istotna, jest jednak wartością względną.

Sekwencje to przypominający iteratory mechanizm dostępu do elementów kolekcji. Są niemutowalnymi, abstrakcyjnymi listami, dzięki którym możliwe jest następcze operowanie na zbiorach danych. W programach pisanych w Clojure często korzystamy z sekwencji.

Kolekcje to abstrakcyjna klasa struktur danych, służąca do reprezentowania zbiorów elementów o wspólnych cechach bądź wspólnym przeznaczeniu. Umożliwiają one wyrażanie takich zestawów w sposób zgrupowany w pojedynczym obiekcie. W Clojure możemy korzystać z kilku wbudowanych kolekcji, a konkretnie z list, wektorów, map i zbiorów.

Podstawowymi jednostkami funkcyjnie zorientowanych programów komputerowych są funkcje. W tym odcinku poznamy sposoby ich tworzenia i używania, a także dowiemy się czym są domknięcia oraz funkcje wyższego rzędu.

Zmienna globalna to jedna z najpowszechniej wykorzystywanych konstrukcji języka Clojure. Dzięki niej można identyfikować funkcje, inne obiekty referencyjne i wartości wyrażające konfigurację programu.

Powiązania pozwalają nazwom z kodu źródłowego oznaczać wartości i obiekty referencyjne, a przestrzenie nazw organizują Vary najwyższego poziomu, klasy Javy i aliasy. W tym odcinku dowiemy się, jak mechanizmy te kształtują rozpoznawanie nazw, zasięg i widoczność w Clojure.

Typy danych pozwalają klasyfikować wartości pod względem różnych cech i wykształcać relacje między tak powstałymi klasami. Programiście pomaga to definiować operacje przeprowadzane na danych różnych rodzajów, a mechanizmom języka zarządzać pamięcią i wykrywać niektóre rodzaje błędów. W Clojure mamy do czynienia z kilkoma powiązanymi ze sobą systemami typów, które możemy rozszerzać, a wykorzystując ich polimorficzne mechanizmy jesteśmy w stanie abstrahować zarządzanie danymi i budować ujednolicone interfejsy wymiany informacji.

Struktury danych to, obok algorytmów wyrażanych operacjami, podstawowy składnik każdego programu komputerowego. Budując aplikacje, wybieramy takie struktury, które będą najlepiej nadawały się do przetwarzania danych w przyjętym przez nas modelu.

Specyficzna składnia dialektów języka Lisp pozwala precyzyjnie określać i rozróżniać podstawowe konstrukcje, dodawać nowe elementy syntaktyczne, a także przekształcać formy programu jako dane podczas rozwijania makr. Wynika to z zastosowania prostych, jednak przemyślanych sposobów organizowania i reprezentowania kodu źródłowego.